فرقی نمی کند ، بالا می روی یا پایین... از جاده می آیی یا از دل کوه... مسیرت مهم نیست ، تو به حرمی خواهی رسید که آرامش و امنیت در آن موج میزند

حرم شهدای گمنام ، همان امام زادگان عشق،همان اهل خمول که به نام بی نیاز بودند و دنبال جوهر سرخ برای نامه شان از هر چه نان و نام و مقام گذشتند . همان مجهولون فی الارض و معروفون فی السماء که پیشه ی مادری گرفتند و پر کشیدند... .  در دل خاک غربت... دور از چشم اهل خانه... 

.

.

.

و مادر همیشه آرامش می دهد... با او درد و دل می کنی  و از دنیای بزرگ تا نا بسامانی های قلب کوچکت سخن بی پرده میگویی .

راستی من همیشه مادرم را آنجا زیارت کردم...

حرم شهدای گمنام دانشگاه شیراز


+ آنجا سایبانش فرق می کند... گل هایش بوی دیگری به خود گرفتند... آرامشش شنیدنیست... اصلا دنیایش فرق می کند .

+ وقتی دلت می گیرد روانه می شوی ... شاید بین راه خسته شوی آه بکشی و لذت ببری... وقتی رسیدی اول لبخند میزنی... ، ...و ما بقی صحنه های نگفتنیست...  اما همیشه آخر قصه دلتنگیست...

اللهم ارزقنا همان روز های خوش... 


چن تا عکس فصلی...


شادی روح مادر و فرزندانش صلوات

التماس دعا