به بهانه ی تو...

این روز ها در تنگی فرصت زندگی حقیقی ام چنان گیر می کنم که به ندرت راهی برای  این مجازی بازی ها باز می شود ... نبودن معنی فراموشی نیست ولی ...                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                    ...  ./

ما بقی اش را با جوهر بی رنگ نوشتم ، آنکه باید بخواند ، می داند ، کافیست به خاطراتش رجوع کند می بیند چه حرف های تکراری دارم/

خوش به حال آنهایی که چهل روز تا عاشورا را متفاوت از قبل زندگی می کنند...

شاید آخرین پست...

بعد از آن همه امروز و فردا شدن ها، شاید نوبت ما هم برسد

شاید امروز مسافر طوس شوم

شاید فردا ، شب میلاد، مشهد ، حرم ، ورودی باب الجواد ، با زمزمه ی وصیتم که حدیثی از امام رضاست قلب قبض شده ام را بسط دهم : 

ان کنت باکیا علی شیء فابک للحسین (ع)

والسلام

قابل باشیم دعا گوی همه تان هستم...